Większość z nas pamięta chyba czasy z dzieciństwa, gdy na nasze smutki rodzice dawali nam coś słodkiego. W większości przypadków pewnie nie zdawali sobie sprawy jak wielką szkodę nam wyrządzają. Oczywiście nie wszystkie dzieci, od razu, od tego staną się emocjonalnymi obżartuchami, jednak większa część tak. Potem ten problem nie znika w dorosłym życiu, tylko w wielu przypadkach jeszcze się pogłębia. Szef był dziś z nas niezadowolony, spóźniłyśmy się na autobus, po powrocie do domu zobaczyłyśmy okropny bałagan itd. Natychmiast pędzimy do lodówki i pałaszujemy co popadnie i ogarnia nas coraz większa błogość. To właśnie jest obżarstwo emocjonalne. Niektórzy z nas jedzą bo są smutni, inni znów gdy się zdenerwują lub gdy nie umieją sobie z czymś poradzić. Takie zajadanie swoich emocji, bez względu od ich rodzaju, jest przykładem zaburzeń emocjonalnych, z którymi nie umiemy sobie radzić. Złość, smutek, żal czy też niepokój, to emocje przypisane do każdego człowieka i zupełnie naturalne. Tylko co bardzo ważne, każdy z nas powinien umieć sobie z nimi radzić, a nie zajmować się jedzeniem, aby o nich zapomnieć. Jedzenie to nie jest sposób na rozwiązywanie problemów, jest to sposób na zabicie głodu. Każde inne traktowanie jedzenia jest chorobliwe i powinniśmy zdać sobie z tego sprawę. Jeżeli zauważymy u siebie takie objawy, musimy wpierw dokładnie zaobserwować, w jakich okolicznościach sięgamy po jedzenie. Dopiero wtedy możemy zacząć z tym walczyć. Jeżeli zauważymy, że każdy stres „zajadamy”, to musimy w takich momentach spróbować zająć się czymś innym, czymś co nas mocno zajmie i nie będziemy dzięki temu myśleć o jedzeniu. Jeżeli jednak nie umiemy sami wyodrębnić i sklasyfikować uczuć, które „zajadamy”, to musimy koniecznie udać się z tym do psychologa. W takim przypadku tylko ocena specjalisty może nam pomóc, pamiętajmy więc, że nie należy zwlekać z wizytą u lekarza, bowiem takie emocjonalne problemy mogą skończyć się dużą nadwagą, a wtedy będziemy musieli dodatkowo leczyć także następstwa tej choroby.